Nadine’s Weblog

en Sebas heeft voor de 2de keer in zijn leven vuur staan spuwen. Wat achteraf een heel slecht idee was, want blijkbaar kan hij heel slecht tegen de olie en is hij de volgende dag lekker ziek geworden

Dat schreef ik bij mijn blog “drukke vrijdag”. Wat we toen nog niet wisten, was dat Sebas een paar dagen later in het ziekenhuis zou liggen met een chemische longontsteking. Zaterdag voelde Sebas zich niet zo heel lekker, en mijn zus en ik probeerde hem ’s avonds nog te overtuigen om de arts te bellen. We hebben zelfs het telefoonnummer nog voor zijn neus gelegd. Maar Sebas was lekker koppig. Het gaat wel.

Maar de volgende dag voelde hij zich nog steeds niet lekker. En besloot hij toch maar de arts te bellen. Zijn conclusie was spierpijn. Niks meer. Redelijk opgelucht naar huis gegaan. Zo’n arts weet toch waar die het over heeft!? Maar toch voelde het og steeds niet goed. Rond 20.00 is hij op bed gaan liggen en merkte ik dat hij koorts kreeg, en heb ik zijn temparatuur gemeten. En hij had iid koorts. Dat krijg je niet bij spierpijn! Toen heb ik contact opgenomen met Claudia (Sebastiaan’s moeder) Ik wou graag de arts bellen, maar was bang dat ze ons niet wouden zien omdat hij die dag ervoor ook al was geweest. Maar Claudia zei ook al bel maar. Voor ik de doktor belde, belde ik mijn zus. Want als we langs mochten komen, zou Sebas nooit op de fiets kunnen. Claudia wou ons natuurlijk ook graag brengen, maar dat zou nog minstens een uur duren voor ze er zou zijn.

Dus ik belde mijn zus, en die kwam toevallig net bij haar eigen huis aanrijden. Ik vroeg of ze (haar vriend heeft de auto) misschien Sebas naar het ziekenhuis wouden rijden indien nodig. En ze zijn zo doorgereden naar mijn huis. Ik hoefde alleen maar de woorden Sebas en ziekenhuis te zeggen en ze kwamen er gelijk aan. Dank! Ze waren er zelfs al toen ik de dokter nog aan de lijn had. Heb ze even snel binnen gelaten en verder gepraat met de assistent. En in de tussen tijd liep mijn zus de slaapkamer binnen en melde Sebas dat hij naar het ziekenhuis hing. Sebas wist van niks en lag lekker te slapen. Verassing .

De assistent zei dat we gelijk langs konden komen, en dat hebben we natuurlijk gedaan. Theo’s (vriend van mijn zus) auto had maar 2 stoelen, dus mijn zus en ik op de fiets erachteraan. Ik op Sebas zijn fiets, want de ketting is nogal moeilijk. En ja hoor, nog geen 2 min onderweg en de ketting vloog eraf en ik kreeg hem er ook niet weer op. Dus fiets aan de kant gezet en bij Chris achterop richting ziekenhuis. Halverweg ben ik gaan fietsen want Chris rijd eng! (sowwy sis). Eenmaal in het ziekenhuis snel naar de huisartsenpost en daar stond Theo al op ons te wachten. En ik ben naar Sebas gegaan. Ik wou er gewoon bij zijn. En de arts was ook erg aardig. Ze luisterde goed naar zijn verhaal, en nam ons gelukkig serieus. Verder zei ze nog dat was de arts vorige keer had gezegt onzin was! Leuk om te weten.

We werden doorgestuurd naar de spoedeisende hulp en daar hebben ze Sebas verder onderzocht. Omdat het nog minstens een uur zou duren, en Claudia al onderweg was, heb ik Chris en Theo naar huis gestuurd. The moest ook al weer om 3.00 op! De doktors hebben toen bij Sebas bloed afgenomen, hartfilpmje gemaakt voor de zekerheid en röntgenfoto gemaakt. Op de foto bleek dat hij rechts onderin een beschadeging had en hij moest opgenomen worden en werd naar de longafdeling gebracht. Hij heeft extra zzuurstof gekregen en ze hebben een infuus aangelegd zodat ze antibiotica konden toedienen. Rond 23.30 verlieten Claudia en ik het ziekenhuis weer.

De volgende dag (dinsdag) mochten we pas om 15.30 weer komen tijdens bezoekuur. Ik was er al eerder omdat ik heel toevallig zelf een afspraak had in het ziekenhuis. Claudia was ook vroeger wegens school. Ze had Felice en Ties (vriend van Sebas) meegenomen. Ze hadden nog niet gelezen dat je maar met 2 personen tegelijk naar binnen mocht. Eenmaal daar hebben we dus afgewisseld. Eerst Ties en Claudia en toen Fé en ik. Hij zag er gelukkig al ietjes beter uit.

Toen heeft Claudia Fé en mij afgezet bij mij thuis en zijn Fé en ik ’s avonds terug gegaan. Michel (Sebastiaan’s oom) kwam ’s avonds ook. Hij zou eerst pas om 20.30 komen (wat veel moeite koste om te regelen want bezoek uur is ’s avonds om 18.30-19.30, en sommige zusters zijn erg streng!) Maar hij kon eerder komen en rond 19.15 was hij er ook bij. Michel heeft Fé toen naar huis gebracht en ik ben ook naar huis gegaan.

En toen kwamen we al weer op vandaag terecht. ’s ochtend kreeg ik sms van Sebas dat zijn koorts nu gezakt was naar 38.3, en dat hij niet zoveel bezoek meer mocht ontvangen. Dat was slecht voor zijn koorts. Eerst zou ik ’s middags alleen naar Sebas gaan en zouden Claudia en Fé ’s avonds komen. Maar toen bleek dat ze ’s avonds van plan waren om met 5 man te komen. Dat kon Sebas echt niet aan. Hij is ook nog steeds erg moe. Dus we hebben de planning wat omgegooid en Claudia en ik zijn ’s middags gegaan en zijn vader en broer kwamen ’s avonds langs.

Was wel moeilijk voor me om niet te gaan ’s avonds. Maar het was beter voor Sebas, en dat is toch het belangrijkste. En ik moet wel toegeven dat ik ook erg moe ben. Morgen middag gaan zijn moeder en tante even langs, en ’s avonds staat nog niks definitiefs voor zover ik heb gehoord. Hopelijk is deze bezoekregeling al snel niet meer nodig en voelt hij zich goed gnoeg om mensen vrij te ontvangen.